Najokazalszym dowodem działalności królewny Marianny Orańskiej jest
pałac w Kamieńcu. W 1810 roku dokonano sekularyzacji dóbr kościelnych i
klasztornych w Prusach, a dwa lata później dawny majątek cystersów na
Dolnym Śląsku ( Lubiąż, Henryków i Kamieniec Ząbkowicki) zakupiła
Fryderyka Orańska. W spadku po matce przejęła go Marianna, która w 1838
roku położyła kamień węgielny pod budowę zamku na Wzgórzu Grodowym. Na
projektanta wybrała Karla Schinkla, który już wcześniej wybudował jej i
jej mężowi pałac w Berlinie ( 1830 – 1838 ). Księżniczka wprowadziła
wiele zmian, zaś ich realizacji dokonywał młody architekt, Ferdynand
Martius. Schinkel ostatni raz wizytował budowę w dniach 6 – 12 maja 1840
roku. Z chwilą rozwodu budowa zamku uległa zahamowaniu, ale wznowiono
ją w 1853 roku dla syna Albrechta. W miejsce stylu romantycznego zaczyna
pojawiać się historyzm. Po czterech latach Marianna wraz z synem mogła
dokonać otwarcia głównej części zamku, choć budowa trwała praktycznie do
1910 roku.
DAWNIEJ
Najokazalszym dowodem działalności królewny Marianny Orańskiej jest
pałac w Kamieńcu. W 1810 roku dokonano sekularyzacji dóbr kościelnych i
klasztornych w Prusach, a dwa lata później dawny majątek cystersów na
Dolnym Śląsku ( Lubiąż, Henryków i Kamieniec Ząbkowicki) zakupiła
Fryderyka Orańska. W spadku po matce przejęła go Marianna, która w 1838
roku położyła kamień węgielny pod budowę zamku na Wzgórzu Grodowym. Na
projektanta wybrała Karla Schinkla, który już wcześniej wybudował jej i
jej mężowi pałac w Berlinie ( 1830 – 1838 ). Księżniczka wprowadziła
wiele zmian, zaś ich realizacji dokonywał młody architekt, Ferdynand
Martius. Schinkel ostatni raz wizytował budowę w dniach 6 – 12 maja 1840
roku. Z chwilą rozwodu budowa zamku uległa zahamowaniu, ale wznowiono
ją w 1853 roku dla syna Albrechta. W miejsce stylu romantycznego zaczyna
pojawiać się historyzm. Po czterech latach Marianna wraz z synem mogła
dokonać otwarcia głównej części zamku, choć budowa trwała praktycznie do
1910 roku.
0 Komentarzy