Wojanów -pałac - 1607r.

 

Pierwsza wzmianka o majątku w Wojanowie pojawiła się już w 1281 r. Dobra lenne należały wówczas do Eberharda von Schildau, którego nazwisko, zgodnie z ówczesną tradycją, wiązano z nazwą dóbr rycerskich. Często łączono pierwszych rycerzy Wojanowa ze znanym śląskim rodem von Zedlitz, ale dopiero od połowy XIV w. związki te są jednoznacznie udokumentowane. Wojanów należał do rodu von Zedlitz aż do 1727 roku, z krótką przerwą, na początku XVI w., gdy właścicielem został Anton I Schaff-Gotsch, z innego znakomitego rodu śląskiego. Renesansowy dwór w Wojanowie wzniósł Nikolas von Zedlitz und Nimmersatt w 1607 r. Niestety, po kilkunastu latach, w czasie wojny trzydziestoletniej, nowa siedziba rodu została spalona przez wojska szwedzkie. Odbudowanej w 1667 r. przez Christopha von Zedlitz rezydencji nadano nowy, barokowy wystrój. Od początku XVIII w. dobra rycerskie w Wojanowie często zmieniały właścicieli. Byli nimi patrycjusze jeleniogórscy i nowa arystokracja pruska. W 1831 r. posiadłość nabył Karl Albrech Ike, radca sądowy Królestwa Pruskiego. 

To na jego zlecenie pałac gruntownie przebudowano, w modnym wówczas stylu neogotyckim. Przebudowę przypisywano znakomitemu architektowi królewskiemu Karlowi Friedrichowi Schinklowi, ale ostatnio prowadzone badania wskazują raczej na jego uczniów. W wyniku tej przebudowy pałac całkowicie zmienił swoje oblicze. Z warownego dworu, dekorowanego później barokowym kostiumem, przekształcony został w romantyczną rezydencję dworską. Zyskał dodatkowe piętro, a alkierzowe narożne wieże zakończone belwederami, które nadały mu charakterystyczny i unikalny na Śląsku wygląd. Nowe dekoracje nawiązywały do angielskiego gotyku, a wcześniejsze ornamenty inspirowane były manieryzmem niderlandzkim. W 1839 r. Ike przeniósł się do Królestwa Polskiego, gdzie został nobilitowany. Wystawiony na sprzedaż majątek zakupił dla swej córki Luizy Niderlandzkiej król pruski Fryderyk Wilhelm III, który często przebywał w pobliskich Mysłakowicach, swojej letniej rezydencji. Dzięki staraniom pary książęcej obiekt zyskał przepiękny park krajobrazowy. Jego projektantem był znakomity architekt krajobrazu, dyrektor pruskich ogrodów królewskich, Peter Joseph Lenne. Niewielkiej przebudowy romantycznej rezydencji książęcej dokonał uczeń Schinkla, Friedrich August Stuler lub architekt księcia orańskiego Hermann Wentzel. W 1889 roku majątek odziedziczyła córka pary książęcej– Maria zu Wied. Do 1945 r. dobra wojanowskie jeszcze kilkakrotnie zmieniały właścicieli. Podczas II wojny światowej w pałacu mieszkali jeńcy wojenni, którzy pracowali w pobliskiej fabryce papieru w Dąbrowicy. Po zakończeniu działań wojennych pałac podzielił los innych śląskich rezydencji. Najpierw został splądrowany, a później był wykorzystywany jako budynek administracyjny powstałego w majątku PGR-u oraz mieszkanie dla robotników rolnych. Nieremontowany, zaniedbany popadł w ruinę. W 1995 r. został zakupiony przez włoską firmę i poddany pracom zabezpieczającym. Nie odzyskał jednak dawnej świetności, a gdy w 2002 strawił go pożar ponownie został wystawiony na sprzedaż. Od 2004 roku właścicielem obiektu jest Spółka z o.o. „Pałac Wojanów”. Założenie pałacowo-parkowe zostało gruntownie odrestaurowane w latach 2005 -2007. To jedna z największych rewaloryzacji zespołu pałacowego w Polsce w tym dziesięcioleciu. Dawny blask odzyskał bowiem nie tylko dawny renesansowy dwór, ale również wszystkie obiekty dawnego majątku ziemskiego oraz romantyczny park krajobrazowy. Stajnia, spichlerz, oficyna, wozownia, stodoła zmieniły całkowicie swoje pierwotne funkcje. Powstał tu ekskluzywny hotel z częścią konferencyjną i rekreacyjną oferujący ponad 200 miejsc noclegowych o zróżnicowanym standardzie.

DAWNIEJ

 

Tarce - Pałac Gorzeńskich - 1871 r.

Pałac w formach renesansu francuskiego, w tzw. "kostiumie francuskim", wzniesiony w 1871 roku dla rodziny Ostrorogów-Gorzeńskich przez Stanisława Hebanowskiego- cenionego poznańskiego architekta. Schemat kompozycyjny nawiązuje do pałacu w Posadowie. Pałac piętrowy z II piętrem ukrytym w dachu mansardowym. Zróżnicowane cztery, okrągłe wieże w narożach, wydatne ryzality w obu dłuższych fasadach. Charakterystyczne dla neorenesansu zdwojone oprawy okien piętra. W rezydencji gościli m.in.: malarz Wojciech Kossak, pisarka Magdalena Samozwaniec, poetka Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, a także marszałek Edward Rydz-Śmigły. Wokół pałacu rekonstruowany park w stylu francuskim.

W okresie powojennym mieścił się tutaj Zespół Szkół Rolniczych im. Jadwigi Dziubińskiej, dzisiaj to wytworna restauracja oraz hotel. Pałac stanowi wzór jak powinno się remontować tego typu obiekty.  

DAWNIEJ

 

Szalejów Dolny - pałac von Münchhausen - 1840 - 1844 r.

Pałac w Szalejowie Dolnym zbudowany został prawdopodobnie w wieku XVII, niestety nie ma o tym fakcie zbyt wielu informacji w źródłach. Wiadomo, że w 1597 roku miejscowość przeszła w ręce kolegium jezuickiego z Kłodzka i pozostała w ich posiadaniu aż do roku 1787 kiedy to po kasacji majątków jezuitów ziemie te przejął skarb państwa.
W 1778 roku pałac kupił minister, hrabia Friedrich Wilhelm von Reden. W 1815 roku majątek przeszedł w ręce rodziny von Münchhausen i pozostał w jej posiadaniu do 1945 roku.
W latach 1840 – 1844 za ich sprawą stary budynek został przebudowany w okazały, neogotycki pałac, który możemy podziwiać po dziś dzień. Kolejna niewielka przebudowa miała miejsce w 1872 roku.
Po zakończeniu II wojny światowej rezydencję zajmowała Armia Czerwona. Potem mieściły się tu mieszkania i biura pracowników PGR – u.
W 1957 roku zabytek przejęło Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Hodowlane w Szczytnej. W latach siedemdziesiątych XX wieku nowym właścicielem została firma Agrokompleks „Sudety”, która przeprowadziła gruntowny remont budynku i urządziła w nim ośrodek szkoleniowo – wypoczynkowy. Kiedy Agrokompleks został zlikwidowany, obiekt przejęła spółka „Bubel”, która również uruchomiła w nim ośrodek wypoczynkowy. Z powodu braku powodzenia, pałac sprzedano firmie PPH w Szytnej. Ponownie organizowano tu obozy dla dzieci i młodzieży. Kolejnym właścicielem był kombinat rolno – przemysłowy w Żelaźnie. W następnych latach pałac przeszedł w ręce AWRSP, która sprzedała go osobie prywatnej. Nowa właścicielka nie wykazuje jednak zainteresowania budynkiem, a pałac powoli niszczeje.

DAWNIEJ

 

Sulisław - pałac z XIX w.

Neogotycki pałac z połowy XIX w., murowany z cegły i kamienia, otynkowany, wzniesiony na planie prostokąta, z licznymi ryzalitami i dwiema wieżami. Budynek podpiwniczony, dwukondygnacjowy, nakryty wysokimi, wielospadowymi dachami z lukarnami. Fasada rozczłonkowana trzema ryzalitami, z asymetrycznie umieszczonym głównym wejściem i trzykondygnacjową okrągłą wieżą. W narożniku północno-wschodnim masywna czworoboczna wieża, prawdziwa dominanta obiektu. Elewacja o skromnej dekoracji architektonicznej, ożywione blankami, szczytami oraz gzymsami nadokiennymi. Od 1888 r. dobra sulisławskie należały do rodziny von Schaffgotsch z Kopic, a od 1919 do 1945 r. do rodu von Francken-Sierstopff. Po drugiej wojnie światowej majątek upaństwowiono, a częste zmiany właścicieli doprowadziły pałac w Sulisławiu do ruiny. W 1978 r. zdewastowany zabytek przejęło Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i przeprowadziło generalny remont, po którym w budynku otwarto sanatorium podlegające Komendzie Wojewódzkiej Milicji w Opolu. Po przeobrażeniach ustrojowych z 1989 r. pałac znalazł się w rękach prywatnych. Pałac w Sulisławiu otacza park krajobrazowy o powierzchni 3,9 ha. Na zachód od rezydencji znajdują się budynki dawnego folwarku. Pałac jest własnością prywatną, teren jest ogrodzony, wstęp do parku w godz. 12-17. Zabytek dość dobrze widać z głównej drogi, zwłaszcza zimą. 

DAWNIEJ

 

Ołdrzychowice Kłodzkie - pałac z XII w.

 

Wnętrza pałacu w Ołdrzychowicach Kłodzkich skrywają wieżę mieszkalno – obronną, wzniesioną przez Hanko Knoblauchsdorfa po 1348 r. Prawie kwadratowa wieża (10 x 10,3 m) posiadała trzy kondygnacje i częściowo zagłębione przyziemie. W 1557 r. wieżę przekształcono na renesansowy dwór, przy okazji dobudowując do niej dodatkowe skrzydło mieszkalne. Dwór przebudowano w 1709 r. na barokowy pałac. Kolejne modernizacje budynek przechodził w latach 1730-1744, 1793-1802, 1846 r. i 1908 r. Ostatni remont pałacu miał miejsce pomiędzy 1985 a 1989 rokiem. Barokowy pałac zbudowany na planie litery „L”, dostawiony do starszej wieży mieszkalnej, murowany z kamienia i cegły, potynkowany, podpiwniczony, trzykondygnacyjny, nakryty dachami dwuspadowymi. Fasada ośmioosiowa, z centralnie usytuowanym głównym wejściem, które było flankowane parami pilastrów, ponad nim trójkątny przyczółek z kartuszem herbowym. Elewacje zachowały fragmenty boniowania i prostokątne obramowania otworów okiennych. Układ wnętrz dwutraktowy, z centralną przelotową sienią prowadzącą do dwuprzęsłowego arkadowego podcienia w elewacji ogrodowej. W części pomieszczeń przyziemia zachowane sklepienia kolebkowe z lunetami. Do pałacu przylegają resztki parku krajobrazowego, z ruiną oranżerii. Do parku prowadzi barokowa brama z końca XVIII w. W ogrodzeniu otaczającym rezydencję kaplica z kamienną Pietą. Obok pałacu zachowana oficyna, dawna wozownia, przekształcona na budynek mieszkalny. Oficyna murowana, na planie prostokąta, dwukondygnacjowa, nakryta dachem mansardowym. Do oficyny i pałacu przylegają zabudowania gospodarcze. Obydwa obiekty można zobaczyć z zewnątrz, pałac nie wykorzystywany, zabezpieczony jest przed wejściem, oficyna pełni funkcję budynku mieszkalnego.

DAWNIEJ

 

Małuszów - pałac z XVII w.

 

Pierwotny dwór został zbudowany prawdopodobnie w początkach XVII w. przez rodzinę von Abschatz. Przebudowano go w wieku XVIII, nadając formę podobną do obecnej. Pod koniec XVIII w. majątek stał się własnością Ludwika barona von Richthofen, następnie księcia Ludwiga von Hessen i dalej króla bawarskiego Ludwika I. Od niego dobra nabył, 30 stycznia 1842 r., rotmistrz w stanie spoczynku Heinrich von Sprenger. 19 marca 1903 r. jego syn, Heinrich Wilhelm, utworzył fideikomis z siedzibą w Małuszowie. Po wojnie pałac należał do Stacji Nasienno – Szkółkarskiej w Snowidzy. Obecnie znajduje się w rękach prywatnych i przechodzi gruntowny remont z przeznaczeniem na hotel. 

DAWNIEJ

 

Kopice - willa

 

Willa zarządcy kopickiego majątku.

 

DAWNIEJ

 

Lubień - pałac z XVIII w.

Już w 1521 r., w miejscu dzisiejszego dworu na wyspie, istniał zamek lub dwór obronny. Generalna przebudowa nastąpiła na początku XVII w. i w 1898 r., kiedy to założenie straciło wiele ze swych oryginalnych elementów. Kamienne gzymsy i obramienia okienne zastąpiono betonowymi odlewami i dobudowano nowe, północno – wschodnie skrzydło. Do 1945 r. Lubień znajdował się w rękach rodziny baronów (od 18 października 1861 r. hrabiów) von Rothkirsch und Trach za sprawą małżeństwa wdowy po właścicielu z lat 1737 – 1740 (?), Hansie Ernscie von Schweinischen. Wdowa, Eleonora Charlotte z domu von Rothkirsch wyszła bowiem, w roku 1740, za Johanna Wenzla von Trach. Po II wojnie światowej dwór został przeznaczony na mieszkania prywatne. Po znacznym zdewastowaniu obiektu, mieszkańców wysiedlono. Od 1989 r. znajduje się w rękach, drugiego już, właściciela prywatnego. Mimo wcześniejszych prób przeprowadzania remontu, dwór obecnie jest opuszczony i niszczeje, a w ciepłe, letnie dni komary mnożące się w fosie wokół niego mogą uprzykrzyć życie nawet najbardziej zainteresowanemu zapaleńcowi........ 

DAWNIEJ

 

Minkowskie - pałac z 1784r.

Generał pruski Fryderyk Wilhelm von Seydlitz. po 1765 r. rozpoczął wznoszenie rokokowego pałacu, nawiązującego do rezydencji w Sanssouci. Generał zmarł w 1773 r., a budowę zakończono dopiero w 1784 r. dla Wilhelminy Albertyny Mączyńskiej. Później pałac należał do rodzin von Henneberg i von Prittwitz. W 1851 r. Moryc Karol von Prittwitz sprzedał majątek hrabiemu Karolowi Aleksandrowi von Wartensleben.

Rokokowy pałac przebudowany około 1900 i 1917 r. Budynek murowany z cegły, potynkowany, wzniesiony na planie wydłużonego prostokąta, na wysoko sklepionych piwnicach, parterowy, z piętrową częścią środkową, nakryty dachem mansardowym z lukarnami. Fasada (elewacja południowa) trzynastoosiowa, z centralnym wgłębionym portykiem podtrzymującym balkon. Nad trzema środkowymi osiami fasady trójkątny przyczółek. Elewacja ogrodowa jedenastoosiowa z półkolistym dwukondygnacjowym ryzalitem na osi, zwieńczonym tarasem. Od zachodu do pałacu przylega dwukondygnacyjne skrzydło gospodarcze, przebudowane na budynek mieszkalny. Elewacja wschodnia przekształcona w 1917 r. poprzez dostawienie piętrowej przybudówki. Z elewacji budynku w znacznym stopniu odpadły tynki i ozdobne detale. Pozostały fragmenty boniowania, prostokątne obramowania otworów okiennych, pojedyncze i podwójne pilastry z głowicami o rokokowej dekoracji, jońskie pilastry w wielkim porządku na ryzalicie w elewacji ogrodowej, kartusze herbowe nad wejściem w fasadzie i elewacji północnej. Wnętrza w układzie dwutraktowym, z salonem i sienią z klatką schodową na osi. Piwnice sklepione żaglasto, w pozostałych pomieszczeniach sufity z dekoracją fasetową. Z dawnego wyposażenia wnętrz przetrwała część kominków i stolarki z XVIII w.

Od północy do pałacu przylega park geometryczny, przecięty kanałem. W parku znajduje się neogotycka kaplica grobowa z 1873 r. W części krajobrazowej parku romantyczne ruiny i grobowiec generała von Seydlitza. Na północny zachód od rezydencji dawny folwark z budynkami z XIX w. usytuowanymi wokół dziedzińca gospodarczego. Pałac wraz z częścią parku jest własnością prywatną, teren ogrodzony, budynek można zobaczyć tylko z zewnątrz.. Zespół pałacowy w Minkowskim został wpisany do rejestru zabytków.

DAWNIEJ

Żelazno - pałac XIX w.

Pałacem von Münchhausenów po drugiej wojnie światowej zarządzało między innymi PCK. W budynku bezskutecznie próbowano utworzyć ośrodek MONAR-u dla dzieci, obecnie jest on własnością prywatną i można go zobaczyć tylko z zewnątrz.

Eklektyczny pałac, z przewagą neorenesansowych detali wzniesiono w drugiej połowie XIX w. Przebudowany na przełomie XIX i XX w. i prawdopodobnie w drugiej połowie XX w. Budynek murowany z cegły, potynkowany, założony na skomplikowanym rzucie, zbliżonym do litery „L”, trzykondygnacjowy, nakryty niskim czterospadowym dachem. Fasada ośmioosiowa, z asymetrycznie umieszczonym głównym wejściem do budynku, zamknięta z jednej strony trzyosiowym pozornym ryzalitem, zwieńczonym trójkątnym przyczółkiem, a z drugiej narożną ośmioboczną wieżą, nakrytą stożkowym hełmem. Przyziemie pałacu ozdobione boniowaniem, elewacje zachowały wydatne gzymsy między kondygnacjami i obramowania otworów okiennych. Nad niektórymi oknami proste nadokienniki. Wieżę ozdabia boniowanie i kartusze herbowe. Układ wnętrz przekształcony, wielotraktowy. Pałac otacza pochodzący z XIX w. park krajobrazowy.

Samochód można zostawić przy bocznej drodze prowadzącej do majątku.

DAWNIEJ

Kłonice - pałac z XIXw.

Pałac założony został na planie litery L. Jest to budowla dwukondygnacyjna, z czteropiętrową wieżą. Budowlę upiększają ozdobne szczyty, gzymsy oraz druga mała wieżyczka. U wejścia jest neorenesansowy portal, zaś od drugiej, tylnej strony są zachowane: renesansowe okna, tympanon ze sceną Ukrzyżowania i tarcze herbowe. Pałac otaczają tarasy- ogrody oraz park z niewielkim stawem i starymi drzewami. Przed pałacem są dawne budynki, w których były: browar, oficyna mieszkalna, stajnia, obora, spichlerz i kuźnia. Po przeciwnej stronie ulicy stoi stary dworek, który prawdopodobnie również wchodził w skład założenia pałacowego. Obiekt wzniesiony został w 1577 roku, pierwotnie jako dwór renesansowy. Pałacwielokrotnie zmieniał właścicieli. W 1622 roku majątek kupuje rodzina von Schweinichen. Rozbudowa pałacu odbyła się w roku 1873. Został on wówczas powiększony o część zachodnią, a następnie gruntownie przebudowany w roku 1879. Kolejny remont wraz z rozbudową został przeprowadzony w 1981 roku. Pałac został powiększony od strony ogrodu, a od strony wschodniej dodano czworoboczną przybudówkę z wieżą.

DAWNIEJ

Goworowice - pałac z 1649r.

Pałac w Goworowicach wzniesiony został w 1649 roku dla Francisco i Johan Nicolanów. W 1752 roku majątek przeszedł w ręce Antona Nepomuca Schefflera, a następnie w 1840 stał się własnością Oskara Sholza, który znacznie przebudował pałac. Kolejna modernizacja zabytku miała miejsce na przełomie XIX i XX wieku, dodano wtedy między innymi dwie charakterystyczne kwadratowe wieże. Po drugiej wojnie światowej majątek został upaństwowiony. W folwarku urządzono Państwowe Gospodarstwo Rolne, a w pałacu znajdowały się biura i mieszkania. Obecnie budowla jest własnością Agencji Nieruchomości Rolnych i nadal spełnia funkcję budynku mieszkalnego. Od północy i zachodu do pałacu przylega park w typie naturalistycznym z ciekawymi okazami starodrzewu.

DAWNIEJ 

Frączków - pałac z 1730-1750r.

Historia Frączkowa sięga końca XIII wieku. Po raz pierwszy nazwę wsi wymieniono w źródłach pisanych w 1300 roku. Osada nosiła wówczas miano-Franczdorff i zajmowała powierzchnię 6 włók. W 1781 roku właścicielem dóbr we Frączkowie był Leopold von Gilgenheimb. W tym czasie istniał tu już niewielki dwór pański oraz 17 małych gospodarstw rolnych. Z tego okresu pochodzi także barokowy pałac wybudowany w latach 1730-1750. Zieleń otaczająca nowy budynek przystosowano wówczas do pełnienia funkcji parku krajobrazowego. Budowla stała się siedzibą rodową von Gilgenneimbów. Gdy 3 lutego 1823 roku Leopold von Gilgenheimb umarł, dziedzictwo po nim objął jego syn Erhard. Ostatnim właścicielem Frączkowa z wyżej wymienionego rodu był hrabia Erdman. W 1862 roku dobra frączkowskie wraz z Goszowicami i Naczkowem odkupił od swego wuja Erdmana, hrabia Alexander von Francken-Sierstorpff. Był on przedstawicielem nowej rodziny pochodzącej z Nadrenii, która od XVII wieku miała swą główna siedzibę w Kolonii. 27 marca 1883 rezydujący tu hrabia dokupił dobra w Reńskiej Wsi, a 8 lipca 1891 roku w Prusinowicach. Wielkość jego majątku w 1905 roku była oceniana na 925 ha, a dochód na 16446 arek. Temu też właścicielowi pałac zawdzięcza swą przebudowę w stylu północnego neorenesansu w latach 1886-1889, a park rozwój w kierunku założenia naturalistycznego. Przeprowadzono również prace melioracyjne. W ten sposób dotychczasowa siedziba von Sierstorpffów została przekształcona w bogatą ordynację. W 1915 roku posiadłość frączkowską przejął drugi syn Harre'go - Joseph Maria Kaspar. Powierzchnia jego majątku w 1917 roku wynosiła 735 ha, a dochód 11802 marki. W dni 25 czerwca 1925 roku hrabia Joseph ożenił się z hrabianką Heleną von Praschma urodzoną w Rogau 7 sierpnia 1901 roku. Za namową małżonki Graf von Francken-Sierstorpff zgodził się na kolejną przebudowę pałacu. Projekt przebudowy wykonała sama hrabina. Na jego podstawie w latach 1935-1936 zmodernizowano budynek, nadając mu charakter wiejskiej posiadłości. Niejako wizytówkę tych zmian jest zachowany do dziś, niewielki kominek znajdujący się w rokokowym salonie na parterze, z herbami rodowymi hrabiostwa. Druga wojna światowa niewiele zmieniła w życiu rodu von Francken-Sierstorpffów. Przełom nastąpił dopiero 16 marca 1945 roku, kiedy hrabiostwo zostało zmuszone do ewakuacji przed nadciągającymi wojskami radzieckimi. Wraz z nimi wieś opuściła ludność pochodzenia niemieckiego. Gdy po przejściu wojennej fali część z byłych mieszkańców powróciła na te tereny, została zarówno wieś Frączków jak i pałac zupełnie zdewastowany. Do takiego stanu przyczynili się głownie żołnierze Armii Czerwonej i szabrownicy, którzy niszczyli i kradli wszystko co nosiło niemieckie ślady, bądź przedstawiało jakąkolwiek wartość materialną. W protokole z posiedzenia Gminnej Rady Narodowej w Nowakach, z 21-22 lutego 1949 roku, umieszczono informację, która najlepiej relacjonuje stan frączkowskiego pałacu po 1945 roku: "Budynek mieszkalny byłego właściciela tzw. Pałac jest zupełnie zniszczony, bez okien, drzwi, pieców, itp." Nowym właścicielem posesji po 1945 roku stał się skarb państwa. Jeszcze w tym samym roku Zarząd Nieruchomości Ziemskiej w Opolu postanowił częściowo wyremontować pałac i przeznaczyć go na mieszkania. Po prowizorycznym naprawieniu dachu zaczęto osiedlać przebywające na te tereny rodziny w ramach akcji przesiedleńczej. Brak szacunku ze strony władz i mieszkańców spowodował ciągłe pogłębianie się strat związanych z wcześniejsza dewastacją budowali i parku. W dobrym stanie zachował się jedynie stary folwark. Kilka lat później w dawnym pałacu utworzono przedszkole i niewielką kaplicę oraz gabinety lekarskie: internistyczny i dentystyczny. Sytuacja się polepszyła dzięki przeprowadzonym wówczas niewielkim remontom. Sytuacja zmieniła się całkowicie gdy w 1971 roku powstało na tym terenie Państwowe Gospodarstwo Rolne, początkowo z siedzibą w Nysie, a od 1973 roku we Frączkowie. W tym czasie dokonano kapitalnego remontu pałacu i uporządkowano park. Pałac i park we Frączkowie przez wiele lat kształtował życie kulturalne mieszkańców okolicznych wsi i pracowników PGR-u. W parku często odbywały się festyny, mecze piłki nożnej oraz wiele innych imprez towarzyskich. Aktualnie pałac wraz z otaczającym go parkiem jest własnością pani Marzeny Horwat-Natoli oraz pana Pina Natoli. Po ukończeniu trawjących 3-lata prac remontowych, pałac został zaadaptowany na ośrodek szkoleniowo-konferencyjny wraz z hotelem i restauracją, podczas gdy park pełni rolę rekreacyjną.

DAWNIEJ